BEZOEK TERREURSLACHTOFFERS AAN LOGE HILLEEL

 

Ook dit jaar was er weer een groep van 20 terreurslachtoffers uit Israël bij de Bnai Brith Loge Hilleel op bezoek. Zij waren in de week van 18 september 2005 tot 25.september 2005 bij ons. De groep is ondergebracht bij gastgezinnen en er worden diverse activiteiten gepland. Wij weten uit ervaring dat dit project een positief effect heeft op de toekomst van onze, vaak zwaar getraumatiseerde, gasten. Zij kunnen na een bezoek aan onze Loge vaak hun leven van voor de aanslag weer oppakken wat daarvoor meestal moeilijk leek.

De ervaringen van dit jaar zowel van de vrijwillgers als een enkele deelnemer:

 Verslag 1e dag Israëlische gasten.

Het is altijd spannend om zo’n eerste dag als begeleiding mee te gaan. Maar wat hebben we dit keer een geweldige groep!!! 

De verrassing begon toen Ariel Elmishali bij de verzamelplaats aankwam en hij voor zijn twintigste verjaardag door de hele groep werd toegezongen. In het begin is het van beide zijden even aftasten hoe het zal gaan. Door het geweldige gidsen van Vera Querido, die de jongelui enorm veel informatie verstrekte, was het meteen erg geanimeerd.

Eerst hebben we een korte tocht door Amsterdam gemaakt. Daarna  was Volendam aan de beurt waar het hoogtepunt uiteraard de foto in klederdracht was en hebben ze vanavond allemaal een grote foto mee gekregen.

Verder is er de hele dag gefotografeerd. Niet alleen door David Jas die enorm veel werk heeft verzet voor de loge, maar ook de groep zelf was druk in de weer met allerhande apparatuur. Onze heel aardige buschauffeur heeft ons toen naar Enkhuizen gereden waar ,jammer genoeg het Zuiderzee museum gesloten bleek te zijn. Toen hebben we daar op het grasveld gepicknickt . Daar we met tien mannen waren kon na de maaltijd met minjan in de openlucht gedawwend worden. Enkhuizen, maar vooral de Zeeman winkel is toen onveilig gemaakt door de groep.

Waarna we vermoeid maar zeer tevreden naar Amsterdam terug gereden zijn en gastvrij onthaalt zijn bij broodje Meijer. Om half acht waren er bij Knijn Bowling 5 banen gereserveerd waar een uur gespeeld kon worden en bij elke goede gooi werd er natuurlijk gejubeld. Zover ik weet gaan de jongelui nog de stad in, maar deze moeders Vos is  zeer voldaan maar enigszins vermoeid weer thuis.

Liny Vos            .

Loge Hilleel Amsterdam ontvangt Gasten uit Israel  (deel 2) 

Op de 18de van de 9de maand 2005 worden de Hinneni gasten uit Israel op Schiphol ontvangen. Gasten ontvangen is een geschenk dat voorbereiding vergt en de liefde is voelbaar. Ook de  symboliek van getallen doet weer haar werk;  de 18 voor Chai = Leven, de 9 voor de maanden van het kind dragen en 2005 die samen de dagen van de week vormen.

 

Wat  de liefde met mensen doet heb ik persoonlijk ervaren op 20 september ’05 toen ik met de groep van 21 gasten de dag mocht beleven. Het was een geweldige dag, een dag waar goede voorbereiding, liefde en aandacht  de gasten vleugels gaf, een dag waar je de gezegde: Geven is de sterkste uitdrukking van kracht. (Erich Fromm) bewaarheid werd.

Iedereen gaf wat in hem is en dat gevoel van liefde voor elkaar heeft vele angsten overwonnen van de lieve gasten. Ieder met zijn verhaal en ieder met zijn achter grond. De grote familie was en is één. Soms zijn er situaties waar woorden tekort schieten, deze dag was zo een da. Gespreken jonge mensen die uit dit bezoek de kracht schepen om het leven met nieuwe moed tegemoet te zien doet het hart goed.Alle donoren, gast gezinnen, begeleiders, organisatoren en de vele onzichtbare lieve mensen, hebben duidelijk hun werk met aandacht en liefde uitgevoerd en dat is merkbaar. Ik verheug mij om deze groep weer te ontmoeten op het bezoek naar het Anna Frank huis en kan alleen afsluiten met de gedachten dat alles wat uit een warm hart komt een ander hart bereikt.  

 

Toda Raba

Peter Sachs

20-09-2005

Hello friends,

Today for the first time in the past week i had some time to reflect on my trip to Holland with the Hineni group, and every time i shut my eyes and thought of our time spent together, a smile came on my face.

I can't remember when was the last time that i had so much fun with so many unbelievable caring people, and that is all thanks to your warm hospitality.

For that i can't thank you enough, and hope that our relationship will continue to be as great as it began.

Fondly,

Ariel Sterngold

Bijdrage van David Serphos

Gisteren brachten we onze dochter naar Schiphol.

Yael is 28 jaar. Ze woont in Israël en is één van de vele terreurslachtoffers die de afgelopen jaren ten prooi vielen aan de gruwelijke zelfmoordaanslagen in de grote steden. Yael zat anderhalf jaar geleden achterin een stadsbus in Jeruzalem toen een man die vlakbij haar zat opstond, naar het midden van de bus liep en zich opblies. Alle passagiers om haar heen waren op slag dood. Sommigen die voorin de bus zaten, overleefden de aanslag ondanks zware en ernstige verwondingen. Dat Yael de aanslag overleefde mag een wonder heten. De bovenkant van haar schedel lag helemaal open. Kleine onderdelen van de fragmentatiebom boorden diep in haar gezicht. Ze bleef dagenlang in coma en was volgens de artsen niet meer te redden. Haar familie had al afscheid van haar genomen.

Een jaar en meer dan twintig levensgevaarlijke operaties later, wist ze haar leven op te pakken en vervolgde ze haar rechtenstudie. Vorige week rondde ze die af. Met hulp van de Israelische organisatie Hineni kon ze met 20 (tot voor kort elkaar onbekende) lotgenoten een weekje naar Nederland om bij te komen van de achterliggende zware periode. Dankzij grote sponsors als Christenen voor Israël, en kleinere sponsors zoals de Joodse Gemeente Amsterdam en tientallen particuliere donateurs konden 21 jongens en meisjes in de leeftijd van 16-30 jaar genieten van uitstapjes in Amsterdam en de rest van het land. Het werd een reis vol overwinningen. Zo durfde Yael en een aantal anderen niet meer in een bus. Ze trokken elkaar over de streep. En waar niemand meer naar een disco durfde, werd het de afgelopen week, elke avond weer, feest in hartje Amsterdam.

Wij mochten als gastgezin haar een tijdelijk thuis aanbieden. Wat we ervoor terugkregen was even onbetaalbaar als onbeschrijfelijk. Een warme en lieve jonge vrouw, sterk en moedig, zachtaardig en zorgzaam, zichzelf totaal wegcijferend ten opzichte van ons en van haar groep. Ze stal onze harten. En ze inspireerde onze 12-jarige zoon tot het schrijven van het volgende gedicht, dat hij vandaag voor het vak Nederlands inleverde:

Het meisje dat naar haar foto's kijkt

is niet het meisje op wie ze lijkt.

Ze herinnert zich nog goed die dag

dat ze bijna dood ... in coma lag. 

 

Op de stoel vlakbij haar zag ze ...hem

op die vreselijke dag in Jeruzalem.

De dag die nooit meer over ging.

Op haar gezicht draagt ze de herinnering. 

 

Het suizen in haar beschadigde oor

gaat dag en nacht non-stop door.

De nachten zijn lang, ze slaapt heel slecht.

Haar nachtmerries zijn lang en echt. 

 

Haar zicht is troebel maar één ding kan ze haarscherp zien:

toen die man zich opblies in bus 19.

 

En gisteren vloog ze dus terug naar huis. Onze dochter. Naar haar echte ouders, zussen en broer in Jeruzalem.

 

Ik mis haar nu al.

 

David Serphos