BEZOEK TERREURSLACHTOFFERS AAN LOGE HILLEEL

Bnai Brith Loge Hilleel organiseert ook dit jaar weer en week vakantie voor een groep van 20 terreurslachtoffers uit Israël. Zij zullen in de week van 18 september 2005 tot 25.september 2005 diverse bezienswaardigheden bezoeken door heel Nederland en logeren bij gastgezinnen. Wij weten uit ervaring dat dit project een positief effect heeft op de toekomst van onze, vaak zwaar getraumatiseerde, gasten. Zij kunnen na een bezoek aan onze Loge vaak hun leven van voor de aanslag weer oppakken wat daarvoor meestal moeilijk leek. Om dit project te doen slagen hebben wij ieders hulp hard nodig;

Uw giften zijn van harte welkom op:

Bnai Brith Loge Hilleel, ABN AMRO 41.21.52.509 te Amstelveen

Namens alle gasten hartelijk Dank.

ENKELE VERSLAGEN VAN VRIJWILLIGERS VAN DE ERVARINGEN VAN VORIG JAAR...

Volendam, Enkhuizen, pita’s en kippenvel

Heel langzaam rolde de bal richting de pins. Heel langzaam, omdat zij niet hard kon gooien. Maar toen alle kegels door de bowlingbal omver werden gegooid sprong zij juichend in de lucht. De prestatie was groots. De ontlading was immens. Iedereen feliciteerde haar en zij sprong jubelend in mijn armen.

Ik schets een gebeurtenis op de bowlingbaan aan het einde van een dagje uit met 19 jonge terreurslachtoffers uit Jeruzalem. En als zo vaak, is het moeilijk gevoelens weer te geven als je er niet bij bent geweest. Ik doe toch een poging.

B’nai B’rith organiseert al vele jaren, aanvankelijk voor oorlogsweduwen, maar nu voor jonge terreurslachtoffers “een weekje eruit in Nederland”. Wat een geweldig initiatief en wat een enorme organisatie!

Laat ik mij tot die ene dag beperken, waar ik bij mocht zijn. Om negen uur met de bus naar Volendam. Rondkijken en als top attractie alle 21 “verkleed” op de foto. U weet wel, zo’n foto, die u en ik al vele jaren geleden hebben laten maken. Er is daar in Volendam helemaal niets veranderd.

Met heel veel plezier en met voor sommigen het overwinnen van enige gêne ging iedereen op de groepsfoto. Negentien fysiek en meer nog psychisch zwaar geblesseerde jonge mensen gierend van de pret in volendamse klederdracht. Het was mijn eerste kippenvel van de dag.

De lunch was “buiten de bus” perfect geregeld. Pita’s, die je kon vullen met eier-en tonijnsalade, en veel rauwkost.

De reis ging vervolgens naar Enkhuizen, het Zuiderzeemuseum. Veel oudheid te bewonderen, maar de meeste aandacht was er voor onze Oudhollandse spelletjes. En dat voor deze Nintendo-generatie. De regen trachtte ons plezier te versjteren, maar dat is niet gelukt. Alle deelnemers waren zowel tijdens de bootreis naar het museum als tijdens de wandeling door het openluchtmuseum enthousiast en geïnteresseerd.

In de bus terug naar Amsterdam heeft één van onze Israëlische gasten vrij uitvoerig haar verhaal verteld. Een verhaal, dat voor allen gelijk is. Een ondenkbaar en vreselijk drama, een aanslag, die je niet in woorden kunt vatten. Daarna herstellen, fysiek, maar bovenal psychisch en daar zit vaak de allermoeilijkste hindernis. Wie begrijpt mij, wie kan invoelen, wat ik heb gezien, wat ik heb meegemaakt. Zelfs de ouders en allerbeste vrienden lukt het vaak niet de juiste vraag te stellen, de juiste toon te vinden. Eenzaamheid is vaak de droevige consequentie van dit alles en dat is met alle verdere bagage, die je torsen hebt, onmenselijk zwaar. Diep onder de indruk, met nog meer kippenvel hebben we haar indrukwekkend verhaal beluisterd.

“Hineni”, de Israëlische organisatie achter de opvang van al deze jonge mensen biedt een lotgenotencontact. “Wonden helen” door de bijzondere en indrukwekkende activiteiten van deze unieke organisatie. Het duurt soms lang, maar het werkt beter dan de zwaarste medicijnen.

In Amsterdam aangekomen een voortreffelijk maaltijd bij “Maurits”, met onvervalste heerlijke erwtensoep. En als dan 21 jonge mensen spontaan gaan zingen en eindigen met het Hatikwa, ja, wie blijft daarbij dan nog onberoerd!

En toen zijn we gaan bowlen en alle remmen gingen even los. Er werd gegooid alsof het om olympisch goud ging. Je bent “in de bloei van je leven” en dan voor 100% afgekeurd en de granaatsplinters zitten nog in je lichaam en je bent tot heel weinig instaat. En dan gooi je alle kegels in een keer om.
Ja, dan mag je zeker even helemaal uit je dak gaan en ons begeleiders van deze dag koude rillingen bezorgen.

Het was een voorrecht om er bij te hebben mogen zijn. Wat een kanjers, die 21 jongeren. Ze hebben mijn absolute respect afgedwongen.

En terwijl ik dit schrijf is het weer mis, nu in Beersheba.

Er is voor ons allen nog heel erg veel te doen.

Fred Ensel

1 dag uit een bewogen week

Dinsdag 31 augustus was het dan eindelijk zover.
Na ons een hele tijd geleden opgegeven te hebben bij Sera Weijel om een dag een groep terreurslachtoffers uit Israël te helpen begeleiden, melden wij ons 's morgens om kwart voor negen op de verzamelplek in Amstelveen.
We hadden geen enkel idee wat ons die dag te wachten stond en maakten kennis met een voor ons totaal onbekende groep.

We hadden een beetje haast want we moesten voor tienen bij het Anne Frankhuis zijn de eerste stop tijdens op deze dag.
Tijdens de rondgang door het museum werden we ons bewust van het speciale gevoel dat deze bijzondere groep ons gaf. Het was zeer ontroerend om te zien hoe de groep gegrepen werd door al het leed wat daar in het Anne Frankhuis tentoongesteld werd, terwijl ze zelf zo ontzettend veel achter de rug hadden.

Later raakten we in gesprek met Benjamin Philips die ons een uitleg gaf over deze groep met onder andere wat ze allemaal meegemaakt hadden en bracht ons daarna in contact met 2 zusjes die ons een ooggetuige verslag gaven over die dag in hun leven, waarna hun leven nooit meer het zelfde zou zijn. We zullen u de details besparen maar vanaf dat moment begrepen we pas hoe belangrijk deze week rust voor ze is.

Wat ons het zwaarst trof, was dat ze ons vertelden, dat ze heel veel vrienden zijn kwijtgeraakt na die terreuraanslag, terwijl ze die juist zo hard nodig zouden hebben. Veel vrienden en familie kunnen het in dit soort situaties niet opbrengen de slachtoffers te troosten i.p.v. ze uit de weg te gaan omdat ze zich geen raad weten met hun verdriet en angsten.

Daarom is deze reis voor hen zo belangrijk, want het zijn allen mensen met een gelijke er//varing, die ze heel goed met elkaar kunnen delen en waarvoor ze hier bij ons een luisterend oor krijgen.
En zoals we al ergens gelezen hadden, blijkt deze week voor hen meer therapeutische impact te hebben dan 3 jaar therapie.

Van het Anne Frankhuis zijn we lopend naar De Albert Cuijp markt gegaan. Best wel een behoorlijke wandeling. Met de tram naar het Waterlooplein voor een lunch bij King Solomon.
Daar hoorden we dat er weer een aanslag had plaatsgevonden in Be’er Sjewa, waar dat nog nooit gebeurt was en ging er een schok door de groep.

Na de lunch werd de begeleiding van die dag over gedragen aan een groep van Beth Halochem die ons mee namen naar de Snoge, alwaar we uitgebreide uitleg kregen over dit geweldige monument.
Om 5 uur stonden we voor het gebouw van Amsterdam Experience alwaar we in vogelvlucht op onnavolgbare wijze een stukje van ons mooie Nederland te zien kregen.

Toen lag alweer de volgende attractie voor ons klaar,een rondvaartboot die ons een stukje van grachten en gevels zou laten zien met aan een boord een glaasje en een hapje. .
Om half acht waren we gearriveerd bij restaurant Carmel waar een heerlijke maaltijd voor ons allen werd geserveerd. Daar hebben we voor die dag voorlopig afscheid genomen want we zouden ze de volgende avond weer terug zien.
De jongelui gingen ‘s-avonds nog met een aantal jongeren van joodse jeugd organisaties wat drinken om met elkaar te praten en er//varingen uit te wisselen.

Al met al een dag om nooit te vergeten en volgend jaar zijn wij absoluut weer van de partij.

Benno & Sonja Rubens

Verslag van een dagje uitwaaien in Friesland

Op 1 september om 9 uur was het weer verzamelen geblazen voor “de groep”.
Alhoewel het de avond (nacht) er voor heel erg laat geworden was door het avondje stappen, had iedereen er erg veel zin in. Toch voordat iedereen er was en een plaatje gevonden had in de superluxe autobus met Willem aan het stuur, was het al over tienen voordat de reis naar Frieslan kon beginnen.

De stemming zat er al meteen in en via de afsluitdijk reden we naar Uitwelleringa, niet ver van Joure. In de bus werden er volop ervaringen uitgewisseld over de dagen en avond daarvoor, maar ook kregen Gila de Wolf (mijn collega begeleider die dag) en ik veel verhalen te horen over wat deze mensen hebben meegemaakt en hoe dit hun leven totaal veranderd en in veel gevallen ontwricht heeft. Toch ontbrak ook de humor niet in de vorm van veel zelfspot. Ook werd er veel gelachen en gezongen.

Aangekomen in Uitwelleringa werd er ingescheept op 2 ruim honderd jaar oude skûtsjes en kreeg iedereen een korte uiteenzetting over wat er van hem of haar verwacht werd tijdens het zeilen.
De zon scheen gelukkig volop en iedereen genoot van het prachtige Friese landschap met koeien, paarden, schapen en het schitterende water.

Onderweg werd aangelegd om te eten en dat was er volop! Heerlijke salades en pitot en wij allen , inclusief Willem en de bemanningsleden van de skûtsjes, hebben smakelijk gegeten. Het was perfect verzorgd, kol hakawod!
David nam nog even een duik in het water, in navolging van Friese Jelle, maar Israëlische David schrok erg van het koude water.

Na het eten zijn we terug gevaren naar het haventje waar de bus stond.
Helaas was de wind bijna geheel gaan liggen en moest er op motorkracht gevaren worden. Voor de groep maakte dit allemaal niets uit en de hele weg werd er in koor gezongen.

Na terugkomst in Uitwelleringa hebben we samen met de bemanningsleden in een weiland een meegebrachte giga taart aangesneden om de 21ste verjaardag van Dina te vieren. Uiteraard heeft iedereen volop in diverse talen voor Dina gezongen, die zichtbaar ontroerd was.

Wat een belevenis en wat een genot om deze zwaar beschadigde mensen zo te zien genieten en plezier te zien hebben. De groep was veel meer saamhorig dan vorige jaren, iedereen, niemand uitgezonderd deed mee en had plezier.
De terugreis ging door de polders. Het was niet alleen voor de groep, maar ook voor de begeleiding een super dag .
De combinatie van water, rust en wijds landschap maakte, dat het voor iedereen een zeer relaxte dag was.

's Avonds was er eerst een etentje voor alle gasten en gastgezinnen. Speciale gast hierbij was de Ambassadeur van Israël. Hij sprak iedereen toe, wat erg gewaardeerd werd door alle aanwezigen.
Dikla een van de gasten zong Eli Eli, zo mooi en inspirerend dat er heel wat mensen met een brok in hun keel stonden. Het Hatikwa volgde, vol overgave door iedereen. Daar sta je dan, een groep van 19 terreurslachtoffers ,die nog elke dag geconfronteerd worden met de harde werkelijkheid van het/hun bestaan in Israël. Een emotionele belevenis.
Sponsors en begeleiders van deze week kwamen ook nog even langs om deze mensen te begroeten. Maar al snel werd er al weer een plan gemaakt om uit te gaan. Genieten op de momenten dat je het kan en dat hebben ze gedaan.

Hopelijk kunnen we dit volgend jaar met uw aller steun weer doen.

Lion Cohen

Donderdag, dagje Den Haag/ Scheveningen

wee jaar geleden, toen er voor het eerst een groep terreurslachtoffers door B'nai B'rith naar Nederland werd gehaald, had ik de eer om mee te mogen naar de Efteling, waar we een waanzinnig leuke dag hebben gehad. Dit jaar werd ik gevraagd om op de donderdag mee te gaan.

Het programma, Madurodam, het Omniversum en de historische binnenstad van Delft.

s Ochtends om negen uur werd er verzameld in Amstelveen. Nog enigszins vermoeid maar voldaan van de dag ervoor vertrokken we met onze enthousiaste buschauffeur Willem richting zijn geboortestad Den Haag. Al snel werd duidelijk dat wij ons niet geheel aan het programma van de dag zouden gaan houden, mede gezien de spontane aanbieding van Willem ons door Den Haag te gidsen. Zo zijn we onder andere gestopt bij Paleis Noordeinde en ook het vredespaleis werd aangedaan.

Bij het vredespaleis stapte iedereen uit de bus en nadat de nodige foto's waren gemaakt vertelde Benjamin over wat hij daar een aantal maanden daarvoor had meegemaakt. Hij was persoonlijk aanwezig geweest bij de demonstraties toen het vredespaleis zich uitsprak over de bouw van de afscheidingsmuur op de Westbank. Waar wij hier in Nederland het nieuws op de voet gevolgd hebben, viel me op dat een aantal van de groep niet eens wist dat er een internationale rechtszaak tegen Israël was geweest. Hierna heb ik het meest indrukwekkende moment van de dag meegemaakt; met een groep van 19 terreurslachtoffers een handje vol begeleiders en twee toevallig aanwezige Amerikaanse toeristen hebben we het Hatikwa gezongen. Het Israëlische volkslied met de naam “de hoop”….. Hoop dat er ooit een einde zal komen aan de vreselijke aanslagen, de pijn en het verdriet. Hoop dat er ooit vrede zal komen in onze staat Israël.

Na het vredespaleis was de volgende stop Madurodam. Jaren geleden ben ik daar met mijn ouders geweest, en ik vond het fantastisch om daar weer rond te lopen. De groep heeft zich daar enorm geamuseerd en kon alles prima volgen met de in het Ivriet vertaalde gidsjes.

De lunch op de enorm zonnige boulevard van Scheveningen volgde, waarna we met de bus richting het Omniversum zijn vertrokken. In de bus vertelde een van de meisjes over hun bezigheden de avond ervoor. Terwijl de rest van de groep aanwezig was in huize Link voor een fantastisch georganiseerde avond, waren twee leden van de groep met Bernd en Benjamin naar een congres met 1500 Christenen in Barneveld. Op dit Congres hebben zij hun verhaal verteld, heeft een van de meisjes opgetreden en is er enorm veel geld opgehaald voor Hineni in Israël. De verbazing over de steun die de meisjes daar gekregen hebben van niet Joodse mensen sprak uit het verhaal, en ondanks het feit dat ze het gevoel had dat 1500 mensen haar wilde aanraken omhelzen en zelfs zoenen, weet ik zeker dat deze avond haar veel goed heeft gedaan.

In het Omniversum werd een film vertoond over Leeuwen. Hierna de verjaardag van een van de meiden gevierd in de tuin van het Omniversum. Helaas was er geen tijd meer voor het uitstapje naar Delft, maar de shopping op de Boulevard van Scheveningen heeft veel goed gemaakt.

Op de terugweg naar Amsterdam heeft Benjamin de groep zijn verhaal verteld. Wie hij is, waar hij vandaan komt en wat hem bewogen heeft om Aliyah te maken en waarom hij een organisatie als Hineni heeft opgezet.

Eenmaal aangekomen in Amsterdam stond er een fantastisch diner klaar bij Restaurant Pinto, waarna we een rondvaart hebben gehad op de Amsterdamse grachten. Nee niet een rondvaart in een gewone rondvaartboot, maar op de boten van de familie Zurel en Lion. Zij hebben de groep, onder het genot van prachtig weer, een hapje en een drankje, een fantastische avond bezorgd.

Moe maar voldaan kwamen we rond 23:00 uur aan bij het Apollo hotel, waar een aantal gastouders klaar stond om ons thuis te brengen. Voor mij was deze dag onvergetelijk. De verhalen van enkele slachtoffers, hun dankbaarheid, maar vooral de stralende gezichten hebben bij mij wederom een enorme indruk achtergelaten. Hopelijk zal het in de toekomst niet meer nodig zijn dit project te organiseren, maar wanneer er volgend jaar weer een groep naar Nederland zal komen, hoop ik mijn minimale bijdrage opnieuw te kunnen leveren.

Sharon Weijel- de Wolf

Vrijdag 3 september 2004 om 07.00uur 's ochtends ging bij mij de wekker. Ik had zoals menig ander me opgegeven bij Bernd Weijel om als vrijwilliger de groep Israëlische terreurslachtoffers een dag te begeleiden. Die vrijdag kwam het beste uit. De woensdag ervoor, bedacht ik, dat het misschien interessant en goed zou zijn als er media bij aanwezig was. Gelukkig zit ik dicht bij het vuur en legde ‘het verhaal' voor bij ons op de redactie van SBS6. Ik gaf aan dat het om een groep jongeren ging die stuk voor stuk slachtoffer waren geworden van de terreur in Israël en dat ik net als het jaar hiervoor mee ging als begeleider. Ze hadden er zeker oren naar en in samen werking met Bernd Weijel en Benjamin Philips werd er op zoek gegaan naar 1 of 2 personen die goed in staat waren hun verhaal aan de Nederlandse media te vertellen. De keuze viel op de twee zusjes Shushan. Kerova (21) en Myriam (18). Ze logeerden in Amstelveen en ik sprak af met de cameraman, verslaggeefster en het gastgezin om daar om 08.00uur aanwezig te zijn. Zodat we ze met de camera konden volgen.

Om 09.00uur zouden we op de hoek bij ‘La Ligna' in Amstelveen verzamelen. De groep zou dan lekker de hele ochtend kunnen winkelen. Zoals elke vrijdag was op ‘het plein' in Amstelveen de markt, met vele kraampjes. Het ene kraampje met iets meer resjaffene spullen dan de ander, maar voor de groep een feest. Voor ons Nederlanders, is het een normale gang van zaken om even of soms uren lang op een markt te struinen, maar voor hen is het uitzondering geworden…helaas. We liepen eerst naar het verzamelpunt voor de lunch, zodat iedereen wist waar hij of zij om 13.00uur verwacht werd, daarna kon ieder zijn gang gaan en het zakgeld dat zij ontvangen hadden van Christenen voor Israël uitgeven. De meeste meiden renden naar de H&M, en kwamen met glunderende gezichten hier ook met tassen vol uit. De meiden Shushan moesten even wachten met shoppen, want zij zouden het interview doen. We begonnen met wat vragen stellen slenterend over de markt. Het is, per slot van rekening uitzondering dat zij in alle rust en veiligheid rustig aan konden doen en zich nergens zorgen over hoefden te maken. Na het wandelen over de markt, zochten we een rustig plekje op om het interview af te nemen. Kerova deed als eerste haar verhaal. Ze vertelde over de dag die als geweldig was begonnen en bij de lunch in pizzeria Sbarro in Jeruzalem uitmondde in het grootste drama van hun leven. Voorgoed was haar leven veranderd. Haar manier van vertellen en haar emotie hierbij maakten vreselijk veel in mij los. Een leeftijdgenoot die ik net 5 uur geleden had ontmoet, wist mij zo enorm te raken dat de tranen met gemak vloeiden. Het verdriet, de angst waar ik me als 22 jarige, opgegroeid in Amsterdam geen voorstelling van kan maken, wist zij met haar verhaal aan mij over te dragen. Toen haar zusje Myriam, die bij dezelfde aanslag zwaar gewond raakte, begon te vertellen kwam het weer. Ze vertelden over de pijn (zowel fysiek als mentaal), het verdriet, de trauma, het verlies van hun kleine zusje dat bij die aanslag omkwam…. Het lijkt allemaal te veel om waar te zijn voor jonge mensen, maar het is de keiharde werkelijkheid. Het lijkt voor mij zo ver weg, maar qua gevoel is het zo dicht bij. Ik voelde me verbonden met ze. Ik wilde ze troosten in hun verdriet, maar dit verdriet valt niet te troosten. Wel kon ik mijn steentje bij dragen door leuke dingen met ze te doen. Dus na het interview werd er nog even goed geshopt en ook wij eindigden in de H&M, waar we met overvolle tassen uitliepen.

's Middags na de lunch gingen we naar de klompenmakerij in Bovenkerk. Dit had ik zelf nog nooit gedaan, maar het was ontzettend leuk. Met 7 auto's reden we er heen en wij (de zusjes Shushan en ik) kwamen wat later aan, omdat ik niet precies wist waar het was. Maar met de juiste muziek in de auto waren de twee al gauw tevreden te krijgen. Aangekomen daar ging de groep eerst een beetje rondneuzen en al gauw kwam de klompenmaker uitleggen, waar de klomp vandaan kwam en liet hij zien hoe ze gemaakt werden. Het was niet de eerste Israëlische groep die hij voor zich had en had de paar woordjes Ivriet die hij ooit had geleerd goed onthouden. Hier werd door de groep goed op gereageerd. Ze vonden het leuk om te zien dat er ‘zo maar iemand' op die manier interesse in hun toonde. Na de hele uitleg, kocht een ieder nog wat souveniertjes voor thuis en werd er buiten een groepsfoto gemaakt. Ook de cameraploeg was hier nog bij aanwezig en maakte de laatste shots voor hun item.

Als klap op de vuurpijl stond skiën op het programma in de indoorbaan in Snowworld. Voor velen een primeur. De zusjes Shushan oorspronkelijk afkomstig uit Zwitserland hadden al vaak geskied, maar voor de rest van de groep was het nieuw en …..koud! Iedereen werd voorzien van shawls, handschoenen, mutsen (terwijl het buiten 26 graden was) en ze kregen les van een skileraar. Twee mensen bleven achter in de kantine. Vanwege hun handicap als gevolg van een aanslag konden ze helaas niet mee. Maar voor de rest was het een feest. Sommigen waren iets te voorbarig en gingen na 5 minuten les, met de lift naar boven en toen…..tja toen stonden ze daar. Geen idee hoe ze naar beneden moesten komen. Het leek in mijn ogen wel alsof ze de mentaliteit hadden van:

” We hebben voor hetere vuren gestaan, dit lukt mij echt wel.” Asaf was mijn held! Hij ging samen met Myriam en mij langzaam aan naar beneden, althans in het begin toen hij nog het geduld had te kijken hoe het moest. Maar daarna ging hij, ski's naast elkaar in de lengte, in 1 keer naar beneden. Geen angst om te vallen! Nadat de tijd op de piste voorbij was zaten we met z'n allen in de kantine om lekker een drankje te nuttigen. Hier raakte ik met een heleboel anderen uit de groep in contact. Zoveel verschillende mensen, met twee dingen gemeen. De verschrikkelijke trauma's ….. en de levenslust. Deze jonge mensen die allemaal getekend zijn voor het leven, kunnen toch nog van zoveel dingen genieten. De dingen die wij als ‘gewoon' beschouwen, zijn niet zo gewoon voor hun. Hun vechtlust en hoop voor de toekomst heeft bij mij mijn ogen doen openen.

Ik ben blij dat er instanties als Bnai Brith zijn die zich inzetten voor deze leeftijdsgenoten. Ze bereiken zeker hun streven: “De jongeren rust geven” al is het maar voor een week. Deze ervaring en herinnering kan niemand hen meer afnemen. Ook voor ons Nederlanders is de ervaring en de confrontatie erg belangrijk. Natuurlijk zien we de vreselijke beelden na een aanslag en rouwen er op onze eigen manier om, maar ons leven gaat daarna weer door. Voor velen van hen niet meer. Ze dragen dit voor de rest van hun leven mee en moeten er mee leren omgaan.

Mijn les, die ik van deze groep geleerd heb, is geniet met volle teugen….LECHAIM!!!!!

Michal de Wolf